xe7
Asıl mesele, başkalarına değiştirebilecekleri bir dünya bırakabilmektir.
Fransa’da pankartlara yansıyan “Bismillah, ortalık karanlık” ifadesi, kısa sürede eylemlerin gayriresmi sloganına dönüştü.
Meydanları dolduran kalabalıkların aynı sloganda buluşması bizi beklemediğimiz kadar sarsıyor.
İnsan taşınırken bütün hayatını geride bıraktığını herhangi bir kuruma bildirememektedir.
Tribünlerde bir araya insanların birbirine neleri hatırlatabileceğini sanki fazla azımsıyoruz.
Her şeyin değişeceğine dair duyduğumuz iyimserlik, değişimin nasıl gerçekleşeceği sorusunu da sürekli erteliyor.
Hiçbir özgeçmiş insanın bütün hayatını içeremez. Hiçbir mülakat da geleceğini kesin olarak belirleyemez.
İlişkileri tüketerek bitiririz: arzuyu, arzusuz görevleri, atılması zorunlu adımları tüketerek.
Dopamine Chamber albümü kendimizi sürekli daha iyi hissetmeye çalışırken neleri hissetmekten vazgeçtiğimizi soruyor.
Katil hep olay yerine dönüyor. Biz de bilet alıp izlemeye gidiyoruz.





